Twórcy
Zygmunt Mycielski
Kompozytor i publicysta muzyczny, urodzony w 1907 roku w Przeworsku w arystokratycznej rodzinie. Muzyki uczył się w Krakowie u o. Bernardina Rizziego, od 1928 roku studiował – za radą Karola Szymanowskiego – w École normale de musique w Paryżu u Paula Dukasa i Nadii Boulanger, z którą połączyła go wieloletnia przyjaźń. W latach 1934–1936 był prezesem Stowarzyszenia Młodych Muzyków Polaków w Paryżu.
Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 roku i w późniejszych walkach we Francji. Trafił do niemieckiego obozu jenieckiego, skąd wysyłany był do pracy przymusowej w gospodarstwach rolnych. Po wojnie wrócił do Polski. Współtworzył „Ruch Muzyczny”, w latach 1960–1968 był jego redaktorem naczelnym. Współredagował inne czasopisma muzyczne, działał w Związku Kompozytorów Polskich.
Wielokrotnie otwarcie krytykował politykę kulturalną władz PRL-u. Po inwazji wojsk Układu Warszawskiego na Czechosłowację opublikował w paryskiej „Kulturze” List otwarty do muzyków czeskich i słowackich, za co przez kilka lat spotykały go surowe restrykcje.
Jego felietony i artykuły o muzyce ukazały się w zbiorach: Ucieczki z pięciolinii, Notatki o muzyce i muzykach, Postludia. Dzienniki Mycielskiego z lat 1950–1987 stanowią nie tylko udokumentowanie losów twórcy i obrazu epoki, ale też wyjątkowe dzieło literackie. Mycielski postrzegał siebie jednak przede wszystkim jako kompozytora, mimo że jego dzieła nie były szerzej znane, a uznanie przyniosły mu dopiero ostatnie kompozycje – Trzy psalmy i Liturgia sacra. W obiegu koncertowym funkcjonują dziś również: Pięć pieśni weselnych, Symfonia polska i opracowanie 13 preludiów chorałowych Bacha na orkiestrę. Poszukiwania własnego języka muzycznego prowadziły go przez ekspresjonizm, folkloryzm, serializm. Kompozytor stworzył intymny świat muzyczny będący w dużej mierze odbiciem inspiracji pozadźwiękowych, przede wszystkim literackich.
Zmarł w 1987 roku w Warszawie, został pochowany w rodzinnej krypcie w Wiśniowej na Podkarpaciu.
Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 roku i w późniejszych walkach we Francji. Trafił do niemieckiego obozu jenieckiego, skąd wysyłany był do pracy przymusowej w gospodarstwach rolnych. Po wojnie wrócił do Polski. Współtworzył „Ruch Muzyczny”, w latach 1960–1968 był jego redaktorem naczelnym. Współredagował inne czasopisma muzyczne, działał w Związku Kompozytorów Polskich.
Wielokrotnie otwarcie krytykował politykę kulturalną władz PRL-u. Po inwazji wojsk Układu Warszawskiego na Czechosłowację opublikował w paryskiej „Kulturze” List otwarty do muzyków czeskich i słowackich, za co przez kilka lat spotykały go surowe restrykcje.
Jego felietony i artykuły o muzyce ukazały się w zbiorach: Ucieczki z pięciolinii, Notatki o muzyce i muzykach, Postludia. Dzienniki Mycielskiego z lat 1950–1987 stanowią nie tylko udokumentowanie losów twórcy i obrazu epoki, ale też wyjątkowe dzieło literackie. Mycielski postrzegał siebie jednak przede wszystkim jako kompozytora, mimo że jego dzieła nie były szerzej znane, a uznanie przyniosły mu dopiero ostatnie kompozycje – Trzy psalmy i Liturgia sacra. W obiegu koncertowym funkcjonują dziś również: Pięć pieśni weselnych, Symfonia polska i opracowanie 13 preludiów chorałowych Bacha na orkiestrę. Poszukiwania własnego języka muzycznego prowadziły go przez ekspresjonizm, folkloryzm, serializm. Kompozytor stworzył intymny świat muzyczny będący w dużej mierze odbiciem inspiracji pozadźwiękowych, przede wszystkim literackich.
Zmarł w 1987 roku w Warszawie, został pochowany w rodzinnej krypcie w Wiśniowej na Podkarpaciu.
