Wykonawcy
Stanisław Wisłocki
Polski dyrygent, pianista, pedagog i kompozytor. Uczył się gry na fortepianie w Instytucie Muzycznym im. Fryderyka Chopina w Przemyślu u Wandy Cyrbesowej i prowadził chór męski w tamtejszym gimnazjum im. Kazimierza Morawskiego. Naukę kontynuował w konserwatorium we Lwowie u Seweryna Barbaga. Studiował kompozycję i dyrygenturę oraz fortepian w konserwatorium w Temeszwarze (obecnie Timişoara, Rumunia), a także pozostawał pod opieką artystyczną George’a Enescu w Bukareszcie.
W 1945 roku Wisłocki powrócił do kraju i zamieszkał w Warszawie. Był współorganizatorem i pierwszym dyrygentem tamtejszej Polskiej Orkiestry Ludowej (od 1946 pod nazwą Polska Orkiestra Kameralna). W listopadzie 1947 roku założył orkiestrę Filharmonii Poznańskiej i był jej kierownikiem artystycznym oraz pierwszym dyrygentem. Sprawował ponadto funkcję dyrygenta Filharmonii Narodowej w Warszawie, a także dyrektora i kierownika artystycznego Wielkiej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach; był współtwórcą i dyrygentem Orquesta Filarmónica Nacional w Caracas.
Był znakomitym interpretatorem muzyki klasycznej i romantycznej, a także inicjatorem wielu prawykonań polskiej muzyki współczesnej. Intensywna działalność dyrygencka sprawiła, że dość wcześnie zaniechał twórczości kompozytorskiej; również jego czterdziestodwuletnia działalność pedagogiczna pozostawała na drugim planie, chociaż wykształcił pięćdziesięciu dyrygentów.
W 1945 roku Wisłocki powrócił do kraju i zamieszkał w Warszawie. Był współorganizatorem i pierwszym dyrygentem tamtejszej Polskiej Orkiestry Ludowej (od 1946 pod nazwą Polska Orkiestra Kameralna). W listopadzie 1947 roku założył orkiestrę Filharmonii Poznańskiej i był jej kierownikiem artystycznym oraz pierwszym dyrygentem. Sprawował ponadto funkcję dyrygenta Filharmonii Narodowej w Warszawie, a także dyrektora i kierownika artystycznego Wielkiej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach; był współtwórcą i dyrygentem Orquesta Filarmónica Nacional w Caracas.
Był znakomitym interpretatorem muzyki klasycznej i romantycznej, a także inicjatorem wielu prawykonań polskiej muzyki współczesnej. Intensywna działalność dyrygencka sprawiła, że dość wcześnie zaniechał twórczości kompozytorskiej; również jego czterdziestodwuletnia działalność pedagogiczna pozostawała na drugim planie, chociaż wykształcił pięćdziesięciu dyrygentów.
